Caderno

escrita por Adela dedicada a Manuel

martes 8 febrero 2011    3.60 corazones

                       CADERNO

 

Sempre fun pobre. Meus pais eran labregos.

Cando era mociña soía levar as vacas ao prado da Zanca ao lado do Pazo do Picón. Comigo sempre levaba un lapis e un caderno que me trouxera da Suiza miña madriña, onde escribía como me imaxinaba a miña vida ou como quería que fose: deixar atrás a miseria e a pobreza na que vivíamos na miña familia.

Este caderno, era una especie de diario onde contaba as poucas experiencias que daquela tiña pero os moitos soños que tiña por contar, e de vivir.

Unha desas tardes mentres as vacas pacían, comezou a tronar traendo de seguido auga a cántaros. Acheguei as vacas canto antes  cara ó camiño para levalas para a casa, cando de cara, onde o carballo grande, atopeime cun mozo. Mirámonos.

Unha sensación que ata o momento non sentira invadiume. Sentinme nerviosa e  saín correndo.

Cheguei á casa morta de frío, a chuvia calárame ós osos. Collín  o meu caderno e redactei o que me acontecera polo camiño do Picón. Morría de curiosidade de saber quen era aquel rapaz.

A miña vida naquela etapa, baseábase nunha rutina diaria: axudar á miña familia coidando  os meus irmáns e levalas vaquiñas ó prado da Zanca , iso si, sempre co meu caderniño. Era parte de mín.

Sempre tiven curiosidade por saber e aprender cousas da vida. Cando camiñaba polos prados íame fixando nas paisaxes e tamén na xente. Xente coma min, pobre, e xente como a do Pazo do Picón, ricos, con tódalas comodidades do mundo e parecen xente triste e ata aburrida.

Aburrida tamén me sentía eu cando mentres pacían as vacas, xa non podía escribir. Ás veces pasaba tanto frío que non sentía as mans. Só me quedaba esperar ata que chegara a noitiña.

 Á noite tíñalle medo e tamén ao lobo.

Unha tarde xa cando marchaba xa para a casa, escoitei un forte ruído no medio dos carballos, como se fose un lobo. Co susto, fuxín. Cando cheguei á casa dinme conta de que perdera o caderno polo camiño. Quixen volver a por el pero a miña amiga María estábame esperando para ir ao magosto da parroquia. Intentei convencerme de que non a ía atopar xa que era noite e non ía ver nada.

Chegamos á cacharela que estaba chea de xente quentándose arredor do lume. A miña  sorpresa foi encontrarme de novo ao rapaz que días antes vira no camiño do Picón.

Esta vez vino con máis detalle. Era un mozo moreno duns vinte anos. Encantábame a súa mirada.

Algúns dos veciños que acudiron á cacharela, comezaron a beber antes da conta, facendo que por casualidades da vida tropezase co mozo.

Isto foi o comezo da miña primeira conversa con Manuel do Pazo do Picón. Así é como se chamaba. Encheume de ledicia saber que el tamén se acordaba de min.  Fíxome sentir ben.

Sentín pena de non poder falar máis tempo con el xa que ó pouco a nosa conversa foi interrompida por unha señora que supuxen que sería a súa nai, obrigándoo a marchar para a casa. Parecía que lle molestara que falara comigo. Non o entendín.

Ó día seguinte volvín coas vacas ao prado da Zanca. No camiño, no lugar do primeiro día, estaba Manuel. Era como se soubese  á que hora ía pasar por alí. Falamos un pouco. Sentíame afortunada de que o destino fixera que nos viramos de novo un día máis e os seguintes durante meses. Porque  Manuel esperábame sempre no mesmo sitio do camiño do Pazo, aínda que nos chamabámoslle  “O noso camiño”.

A rutina de tódolos días converteuse en ilusión ao mesmo tempo que medraban os nosos sentimentos.

Ata que un día os pais de Manuel decatáronse das nosas “quedadas”  no camiño e puxeron fin aos nosos encontros, levando a Manuel lonxe do Picón, lonxe de O Pino.

Pensei que a tristeza era outra cousa ata que a sentín de verdade. Chorei ata esgotar as bágoas e botei tanto de menos o meu caderno para contarlle todo e desafogarme que maldicín o destino que meses antes crin que era tan bo para min.

Volvín a rutina da miña miserable sen caderno e sen Manuel. Sen ilusión. Sentinme pobre coma nunca.

Cada tarde tiña que pasar polo lugar que mellores recordos me traía. Por diante do carballo grande, na que na súa cortiza podíase ler a M de Manuel. Onde el me esperaba cada día.

E xusto onde este carballo foi cando unha tarde ¡atopei o meu caderno!

Collino con moita ilusión seguido dun forte  sentimento de vergoña, xa que se estaba alí despois de tanto tempo era porque alguén o colocara e seguro que o lera. Ruboriceime e sentinme espida.

Comezando dende a primeira folla, repasei sentada todo o que escribira ata chegar á última. Nesta, con letra que eu descoñecía poñía:  Ninguén pode impedir os sentimentos dos demáis. “O noso Camiño” segue noutro lugar. Maña as doce esperote na igrexa. Manuel

Unha alegría tola encheume de ledicia. Dende aquel día despois de cincuenta anos con Manuel, síntome rica. Sempre sun pobre, pero rica de sentimentos, soños cumpridos e ilusión.

 

                                                                                

Para ti, Manuel


En esta web utilizamos cookies, tanto propias como de empresas colaboradoras, para obtener datos estadísticos de la navegación de los usuarios, lo que nos permite mejorar la información y la publicidad que te mostramos y adaptarla a tus hábitos de navegación. Si continúas navegando, entenderemos que aceptas su uso. Más información